Rosikon press

Twój koszyk jest pusty
Elżbieta Lubomirska-Stadnicka

Elżbieta Lubomirska-Stadnicka

Elżbieta z ks. Lubomirskich Józefowa hr. Stadnicka urodziła się 17 października 1922 r. w Kruszynie jako najstarsza córka ks. Władysława Stefana i Róży z hr. Broel-Platerów. W czasie II wojny światowej służyła w szeregach AK na terenie Inspektoratu Sądeckiego (jako kurierka i łączniczka pod pseudonimem „Wilga”) w oddziałach partyzanckich placówki ZWZ-AK, utworzonej przez jej przyszłego męża, Józefa Stadnickiego w Nawojowej. Brała czynny udział w zorganizowanym przez rodzinę Stadnickich ruchu oporu. Od pierwszych dni okupacji aż do 11 września 1944 r., tj. do tragicznej dekonspiracji nawojowskiej organizacji podziemnej, kiedy to aresztowano czternastu żołnierzy Armii Krajowej, rozstrzelanych później w Młodowie, dom Stadnickich był miejscem intensywnej pracy konspiracyjnej. Stadniccy udzielili schronienia i opieki wielu osobom poszukiwanym przez gestapo. Adam Stadnicki (przyszły teść Elżbiety z Lubomirskich) m.in. wspierał finansowo partyzantkę, dawał uciekinierom zatrudnienie i zaświadczenia pracy, zabezpieczając ich w ten sposób przed wywozem na roboty. Nawojowski zamek znajdował się na trasie przerzutów oficerów przez granicę słowacką na Węgry. Elżbieta Lubomirska brała czynny udział w tych akcjach.


W czasie wojny wyszła za mąż za Józefa Adama Stadnickiego (pseud. Kazimierz, Kobuz, Madej, Narcyz, Rydwan), oficera AK, wybitnie zasłużonego dla Inspektoratu Sądeckiego Armii Krajowej, w którym kierował „Uprawą”, „Tarczą” i „Opieką”, organizował szlak przerzutowy oficerów na Węgry i wraz z całą rodziną Stadnickich wspierał konspirację sądecką, której udostępniono wszystkie obiekty na terenie majątku. W wielu akcjach bojowych Józef Stadnicki wykazał się bezgranicznym bohaterstwem mimo niepełnosprawności (w wyniku przebytej choroby miał paraliż dolnej połowy ciała). Został uhonorowany Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami przez władze polskie w Londynie.

 

Po zakończeniu wojny, utracie prawa do ziemi, wszelkich nieruchomości, własnego domu, a także będąc pozbawieni prawa do zatrudnienia, Elżbieta i Józef Stadniccy zamieszkali w Krynicy, gdzie doczekali się pięciorga dzieci. W tamtym czasie doznali wielu szykan ze strony Urzędu Bezpieczeństwa. Znaleźli się też w bardzo trudnej sytuacji materialnej. Znani byli jednak z tego, że mimo własnych niedostatków, chętnie przyjmowali pod swój dach innych, będących w jeszcze trudniejszej sytuacji niż oni sami.
W 1960 r. Józef Stadnicki zginął w wypadku drogowym. Elżbieta została sama z dziećmi. W 1965 r. wyszła ponownie za mąż za Jeana Olliera i wyjechała do Francji.


Na emigracji Elżbieta Stadnicka była zaangażowana w pomoc rodakom. Pomagała swoim dzieciom w organizowaniu darów i przewożeniu ich do Polski, również w stanie wojennym.
Po śmierci drugiego męża mieszkała m.in. w regionie Dordogne, później w la Sarthe w Ourne we Flée, a następnie w Château du Loir. Zawsze angażowała się w działanie na rzecz biednych. Odbyła kursy przygotowujące do pracy przy chorych w szpitalu w ramach posługi świeckiej. Przez 15 lat każdego dnia odwiedzała chorych, towarzysząc umierającym. Równocześnie udostępniała swoje mieszkanie osobom bezdomnym, doświadczającym problemów życiowych. Przyjmowała wszystkich. Dzieliła się z nimi posiłkiem, dawała możliwość noclegu, umycia się, a przede wszystkim, co sama podkreślała, ofiarowywała im przyjaźń, zainteresowanie i najprostszą pomoc.


W 2010 r. podjęła szereg działań na rzecz utworzenia specjalnego lokalu dla bezdomnych ze zorganizowanym wolontariatem w strukturach merostwa. Po dwóch latach starań, wraz z synem Adamem, doprowadziła do utworzenia tej placówki w Château-du-Loir. W 2016 r. merostwo w Château-du-Loir przyznało jej złoty medal za zasługi, a w 2017 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, Andrzej Duda, uhonorował ją orderem Polonia Restituta. Zmarła 22 listopada 2017 r. w La Clarté Dieu we Francji.

 

Książki autora

Na krawędzi epok Elżbieta Lubomirska-Stadnicka 49,90zł do koszyka
Dział: Historia

Elżbieta Stadnicka (z d. Lubomirska) żyła w trzech epokach: międzywojennej, wojennej i powojennej, a także w dwóch krajach: Polsce i we Francji.   Jej pamiętnik doskonale ilustruje nastroje, życie codzienne oraz... // więcej